تاریخ بنای شهر تبریز دقیقا معلوم نیست، بعضی آن را از زمان ساسانیان گفته اند، برخی بنای آن را به زبیده همسر هارون‌الرشید نسبت می‌دهند. در سال ۲۲ هجری قمری که آذربایجان بدست اعراب فتح شد، تبریز قریه‌ای کوچک بود. در بین سال‌های ۵۳۱ تا ۵۶۲ هجری قمری در حکومت سلاجقه، تبریز اهمیت یافت و در زمان اتابک قزل ارسلان تبریز پایتخت آذربایجان شد. در دوره ایلخانان، تبریز رونق یافت و پایتخت آنان بود و در سال ۶۹۳ هجری قمری شورشی در تبریز در مخالفت با چاپ و نشر چاو (پول کاغذی) روی داد. در دوران غازان خان، تبریز به حد اعلای شکوه خود رسید و ابنیه بسیاری در آن ساخته شد‌. الجایتو در سال ۷۰۴ هجری قمری پایتخت خود را به سلطانیه منتقل کرد. شاهرخ تیموری پس از لشگرکشی به آذربایجان و جنگ با اسکندر قراقویونلو، مملکت اسکندر را به برادر وی جهانشاه قراقویونلو داد و در این دوره تبریز به پایتختی قراقویونلو برگزیده شد. با براری اوزن حسن آق قویونلو، این شهر به تصرف وی درآمد و تا سال ۹۰۷ هجری قمری که شاه اسماعیل اول صفوی الوند بی آق قویونلو را مغلوب کرد، تبریز پایتخت آنان بود. در دوره صفویه در زمان شاه اسماعیل اول صفوی ترکان عثمانی پس از پیروزی در نبرد چالدران (۹۲۰ هجری قمری) تبریز را گرفتند. به موجب پیمان سال ۱۱۴۹ هجری قمری تبریز بدست نادرشاه از دولت عثمانی پس گرفته شد. در سال ۱۲۴۳ هجری قمری، در جنگ های ایران و روس، سربازان روس وارد تبریز شدند و پس از تحمیل عهدنامه ترکمن چای در همان سال تبریز را ترک کردند. با شروع جنگ جهانی اول آذربایجان مجددا مورد تهاجم نیروهای روسیه و عثمانی قرار گرفت و در سال ۱۹۱۷ میلادی روس ها آذربایجان را ترک کردند و نیروی عثمانی نیز که در سال ۱۹۱۸ میلادی آن را تصرف کرده بودند، سال بعد مجبور به ترک شهر شدند. شهر تبریز به عنوان مرکز استان آذربایجان شرقی با ۲۲۵ کیلومتر مربع وسعت بزرگترین شهر این استان محسوب می‌شود. رود آجی چای یا تلخه رود از شمال شهر عبور می کند و شاخه ای از آن بنام مهران رود (قوری چای) از میان شهر می گذرد.

● آذرشهر
● اسکو
● اهر
● بستان آباد
● بناب
● جلفا
● چاراویماق
● خدا آفرین
● سراب
● شبستر
● عجب شیر
● کلیبر
● مراغه
● مرند
● ملکان
● میانه
● هریس
● هشترود
● ورزقان