طبق منابع تاریخی و باستانی به جا مانده ایذه مرکز انزان یا انشان بوده و در دوران شکوفایی اسلام ایذج نامیده شد و همچنین در زمان فرمانروایی اتابکان لر به نام مال امیر نیز خوانده شد. مال امیر را ما لمیر مال میرجانکی مال امیر بختیاری و مال امیر شول نیز نوشته اند. مال در میان بختیاری ها به معنای آبادی و اقامتگاه است. در شهریور ماه ۱۳۳۷ رسماً ایذه خوانده شد.

● آبشار شیوند
● آثار حجاری نورآباد
● اشگفت سلمان
● اشگفت کول فرح (فره)
● امامزاده دین آور در شهر ایذه
● امامزاده سید صالح در روستای چم ریحان
● امامزاده عبدالله، در شهر ایذه
● بقایای قلعه قدیمی نورآباد
● پل خزه زاد
● تالاب میانگران
● تپه باستانی چگا دم دم
● تپه باستانی مش محمد زمان
● تپه تاریخی پیان (پیون) در روستای پیان
● تپه تاریخی تازنگ در منطقه هپرو
● خونگ اژدر
● دریاچه سد کارون ۳
● غار اشگفت سلمان
● قلعه طاق طویله در نزدیک نورآباد
● کل چنار در چندار
● گورستان تاریخی شمی در روستای شمی
● محوطه باستانی شهسوار
● منطقه باستانی سوسن
● منطقه حفاظت شده شالو و مونگشت
● منطقه حفاظت شده میانگران
● نقوش سنگ تراشی برد نبشته

● آبادان
● آغاجاری
● امیدیه
● اندیکا
● اندیمشک
● اهواز (پایتخت)
● باغ ملک
● باوی
● بندر ماهشهر
● بهبهان
● خرمشهر
● دزفول
● دشت آزادگان
● رامشیر
● رامهرمز
● شادگان
● شوش
● شوشتر
● گتوند
● لالی
● مسجد سلیمان
● هفتگل
● هندیجان
● هویزه