سرزمین هایی که اکنون طوایف لر در آن زندگی می کنند از دوره پیش از ورود ایرانیان در این سرزمین مسکون بوده است. این ناحیه که فاصله قابل ملاحظه ای با حکومت آشور داشته اساساً تحت نفوذ عیلام بوده است.
ساکنان اولیه لرستان کاسی ها یا کشوها بودند، نامی که احتمالاً ریشه آن در کشکان رود بر جای مانده است و بین سال های ۱۷۶۰ و ۱۶۵۰ قبل از میلاد بر بابل مسلط شدند. هخامنشیان به خاطر عبور از راه بابل به اکباتان به آنان حق عبور می دادند.
لر کوچک معروف به خورشیدیان یا عباسیان، سلسله ای از اتابکان و فرمانروایان لرستان بودند که در بین سال های ۵۸۰ تا ۱۰۰۶ هجری قمری در قسمت های شمالی و غربی لرستان حکومت می کردند و مرکز حکومت آنها شهر شاپور خواست (خرم آباد) بود. امرای این سلسله از اعقاب شجاع الدین خورشید لر مؤسس سلطنت لر کوچک بودند و ظاهراً چون خراجگزار خلفای عباسی بوده اند و خراج قلمرو آنها تعلق به دار الخلافه داشته عباسی نامیده شده اند. اما بعدها مخصوصاً مقارن ظهور حکومت صفویه خود را از اولاد عباس ابن علی ابن ابی طالب شمرده اند. آخرین فرمانروای لر کوچک شاه وردی خان نام داشته که در زمان شاه عباس اول صفوی به سال ۱۰۰۶ هجری قمری کشته شد. حسین خان فرزند منصور بیک پس از شاه وردی خان از طرف شاه عباس اول به حکومت لرستان منصوب شد.
شاه عباس با تقویت وی در برابر قشون عثمانی آنان را وادار به عقب نشینی کرد. بعد از خلع شاه طهماسب و ظهور نادر شاه افشار والی لرستان کمر به خدمت وی بسته و در سال ۱۱۵۱ هجری قمری نادر شاه وی را برای حل اختلافات مرزی به دربار عثمانی فرستاد که در بین راه وفات یافت. با روی کار آمدن فتحعلیشاه قاجار در سال ۱۲۱۲ هجری قمری حسن خان والی لرستان گردید. وی کاملاً مطیع حکومت مرکزی ایران بود و در دروه او مرکز حکومت از خرم آباد به ایلام منتقل گردید.
در زمان حسن خان حسینقلی خان قاجار طغیان کرد و شاه قاجار به او فرمان داد که راه را به روی وی ببندد و مانع از فرارش گردد. پس از دستگیری حسینقلی خان در سال ۱۲۱۶ هجری قمری و هجوم بر طایفه بیرانوند بسیاری از روسای این طایفه از میان رفتند. در سال ۱۲۷۵ هجری قمری حکومت لرستان و کرمانشاهان به عماد الدوله سپرده شد و خانلر میرزا از لرستان به اصفهان رفت وی دوباره در سال ۱۲۸۶ هجری قمری به لرستان آمد و شهرهای کرمانشاهان و نهاوند را جزء قلمرو حکومتی خود درآورد. در سال ۱۲۹۶ هجری قمری مسعود میرزا ظل السلطان به حکومت لرستان و بروجرد انتخاب شد. مرکز حکومت وی شهر اصفهان بود و در طی چند سال چندین شهر را به قلمرو خود افزود و در واقع به نیمه باختری ایران حکومت می کرد. در سال ۱۳۱۷ هجری قمری شاهزاده عین الدوله فرمانروای لرستان و خوزستان بود و در سال ۱۳۱۸ هجری قمری به پایتخت احضار و حاکم تهران و توابع آن شد. پس از عين الدوله ابوالفتح میرزا فرزند مظفر الدین شاه قاجار که لقب سالار الدوله داشت به حکومت لرستان برگزیده شد. وی در سال ۱۳۲۳ هجری قمری خلع و به تهران فرا خوانده شد.
در تقسیمات کشوری سال ۱۲۸۵ هجری شمسی ایران به چهار ایالت و دوازده ولایت تقسیم می شد که لرستان یکی از ولایت ها محسوب می شد. در سال ۱۳۱۶ هجری شمسی ایران به شش استان تقسیم شد که ناحیه لرستان جزء استان غرب بود. همچنین در همین سال اصلاحاتی بر قانون تقسیمات کشوری افزوده شد که بر اساس آن این نواحی بخشی از استان ششم شد. در سال ۱۳۳۵ نیز به عنوان فرمانداری کل لرستان اعلام شد و از سال ۱۳۵۲ به استان ارتقاء یافته است.

استان لرستان با مساحتی بالغ بر ۲۹۴، ۲۸ کیلومتر مربع در غرب ایران واقع شده و رتبه شانزدهم را از نظر مساحت به خود اختصاص داده است. این استان از شمال به استان های مرکزی همدان و کرمانشاه از باختر به استان ایلام و کرمانشاه از جنوب به استان ایلام و خوزستان از جنوب خاوری به استان چهارمحال و بختیاری و از خاور به استان اصفهان محدود می شود.
این استان پوشش کاملی از رشته کوههای زاگرس را در بر گرفته است که با جهت شمال غربی - جنوب شرقی امتداد یافته اند. به طوری کلی ناهمواری های این استان را می توان به سه بخش تقسیم کرد:
۱. نواحی کوهستانی که تقریباً کل سطح استان را می پوشاند ۲.نواحی کوهپایه ای که به خاطر داشتن خاک های حاصلخیز بیشتر مورد توجه کشاورزان بوده است و ۳. دشت های موجود که به صورت پراکنده به خصوص در حاشیه رودخانه سیمره دیده می شود.
کوه سن بران در کوهستان اشترانکوه به ارتفاع ۴۱۵۰ متر، بلندترین نقطه استان لرستان است و سایر نقاط مرتفع آن عبارتند از: کازینستان ۴۰۸۲ متر، گل گل ۴۰۵۰، هشتاد ۳۹۰۶، قادی کوه ۳۸۰۰ و حرا ۳۸۰۰ متر.
به علت وجود رشته کوه های زاگرس رودخانه های متعدد و پر آبی در آن جاری است که مهمترین آنها عبارتند از: کرخه ۷۵۵ کیلومتر، دز ۵۱۵، کشکان ۲۵۵، ماربره ۹۰ و خرم آباد به طول ۸۰ کیلومتر.

از نظر آب و هوا این استان دارای سه ناحیه اقلیمی می باشد. الف: نواحی کوهستانی سرد و نیمه خشک ب نواحی مرکزی معتدل و نیمه خشک و ب: نواحی جنوبی نیمه گرم و خشک که دارای تابستانهای بسیار گرم میباشد.

موقعیت استان لرستان به گونه ای است که محورهای ارتباطی اصلی آن به هفت استان همجوار از چهار جهت می پیوندد. خطوط ارتباطی بین مراکز استان های همجوار از طریق بزرگراه (محور خرم آباد - کرمانشاه) و راه های آسفالت درجه یک می باشد. همچنین آزادراه پل زال تا نزدیکی خرم آباد به طول ۱۰۴ کیلومتر که در آبان ماه سال ۱۳۸۹ مورد بهره برداری قرار گرفته توانسته فاصله بین دو مرکز استان خوزستان و لرستان را ۶۰ کیلومتر کاهش دهد.
شبکه راههای ریلی سراسری بندر امام خمینی (سواحل خليج فارس) - بندر ترکمن (سواحل دریای خزر) از این استان عبور می کند که سهم به سزایی در جابجایی کالا و مسافر دارد. در استان لرستان یک فرودگاه فعال در شهر خرم آباد وجود دارد که از آن پروازهای روزانه و هفتگی به تهران و برخی از شهرهای کشور انجام می شود.

جاذبه های طبیعی و تاریخی بی شماری در سطح استان به صورت پراکنده وجود دارد که هر کدام جایگاه ویژه ای برای گردشگران و سیاحان دارند. وجود عوارض طبیعی در سطح استان همراه با جنگل های زیبای بلوط و کوه ها و رودهای متعدد آن همراه با دریاچه ها و تالابها و غارها همه و همه باعث جذابیت آن شده است. مشاهده آثار متنوع فرهنگی، تاریخی و مذهبی مانند قلعه ها (مانند قلعه تاریخی فلک الافلاک)، مناره ها، پل ها، مساجد، امامزاده ها و غیره، سیاحان و گردشگران را به تعجب وا می دارد.

صنایع دستی استان لرستان از سابقه طولانی و تنوع گسترده برخوردار است و از لحاظ خاستگاه اجتماعی می توان آن را به سه دسته شهری، روستایی و عشایری تقسیم کرد که هر یک به نوبه خود از جایگاهی ویژه برخوردار است. عمده ترین صنایع دستی استان لرستان قلمزنی ورشو و ورشوسازی، رنگرزی گیاهی، ماشته بافی، گلیم بافی، سراجی، جاجیم بافی، قالی بافی، گیوه دوزی، نمد مالی، مشبک، چوغابافی، سیاه چادر و سبد بافی، آلات موسیقی، ملیله کاری، میناکاری، تذهیب و مجسمه سازی می باشد.
سوغات استان شامل مواد خوراکی از قبیل عسل محلی، لبنیات، کشک، دوغ، توف، قره قوروت، نان محلی، کلوچه محلی، انواع گیاهان معطر دارویی، ورشو و قلمزنی ورشو می باشد.

از جمله غذاهای بومی استان لرستان میتوان بدین موارد اشاره کرد: دلمه بروجردی، خورش قلیه ترش لرستان، آغوز، آش ترخینه، توف و کشک، مایه پنیر طبیعی (گلما)، کله جوش، سغدو (ترکیب برنج گردو آلو و گوشت گوسفند) و آش های محلی.