کاوش های باستان شناسی در شهر باستانی لیان و کشف الواحی از گل پخته به خط عیلامی در تپه سبزآباد ریشهر گواه آن است که سواحل خلیج فارس از مراکز مهم فرهنگی و تجاری به شمار می رفته است. شهر باستانی لیان در ۱۲ کیلومتری جنوب شهر بوشهر کنونی نزدیک ریشهر واقع شده که بر سر راه شوش به موهنجودار و شهر ماقبل تاریخ در جنوب غربی رودخانه سند قرار داشته و پل ارتباطی عیلامیان با نواحی اقیانوس هند و جنوب شرقی آسیا بوده است.
پاره ای از الواح که از شهر باستانی لیان به دست آمده قدیمی ترین سند شناخته شده به زبان عیلامی است. این الواح در سال ۱۲۹۲ هجری شمسی از طرف هیئت باستان شناسی فرانسوی در محلی به نام تل پی تل تپه ای در کنار تپه ای به دست آمده است.
همچنین هخامنشیان کاخ ها و معابدی چند در نواحی مختلف سواحل خلیج فارس و اطراف بوشهر و نیز برازجان بنا کرده بودند. از جمله این کاخ ها کاخ بردک سیاه واقع در روستای درودگاه می باشد که از آن به عنوان کاخ زمستانی استفاده می کردند. كشفيات منطقه باستانی توز توج بین روستاهای زیر راه اردشیر آباد و سعد آباد، در حاشیه رودخانه شاپور - دالکی هم بیانگر تندیس قدمت دوران قبل از تاریخ این مناطق رئیس علی دلواری می باشد.
یکی دیگر از نواحی مهم تاریخی و باستانی استان بوشهر بندرگاه سیراف در حاشیه شمالی خلیج فارس بوده که از مهمترین بنادر تاریخی به شمار می رود و در ۲/۵ کیلومتری غرب بندر طاهری کنونی قرار داشته است. سیراف در قرن چهارم هجری قمری اهمیت تجاری فراوانی کسب کرده بود و به ویژه در دوره عباسیان بعد از شیراز بزرگترین شهر اردشیر خره شمرده می شد.
در جریان انقلاب مشروطیت بوشهر نیز نقش مهمی داشت و شماری از مشروطه خواهان در هماهنگی با مشروطه خواهان سایر نقاط ایران به مخالفت با محمد علی شاه برخاستند. پس از هجوم نیروهای استعماری انگلیس به بوشهر نیروهای تنگستانی به رهبری رئیسعلی دلواری در مقابل آنان قیام کردند و رئیسعلی در ۱۲ اردیبهشت ۱۲۹۴ هجری شمسی به شهادت رسید. در اولین تقسیمات کشوری در سال ۱۲۸۵ هجری شمسی بوشهر بخشی از ایالت فارس و بنادر بود. در سال ۱۳۴۵ فرمانداری کل بنادر و جزایر خلیج فارس به مرکزیت بوشهر به وجود آمد و در سال ۱۳۵۲ تبدیل به استان بوشهر شد.

استان بوشهر با وسعتی در حدود ۲۲۰۷۴۳ کیلومتر مربع در امتداد سواحل شرقی خلیج فارس قرار گرفته و نوزدهمین رتبه استانی را از نظر مساحت به خود اختصاص داده است. این استان از طرف شمال به استان های خوزستان و کهگیلویه و بویراحمد، از سمت شرق به استان فارس، از سمت جنوب شرقی به استان هرمزگان و از طرف غرب به خلیج فارس محدود می شود.
استان بوشهر به شکل نواری در امتداد سواحل شرقی خلیج فارس واقع شده و جلگه ها و دشتهای ساحلی کم ارتفاع، ساختار طبیعی استان را از شمال غرب تا جنوب شرق تشکیل می دهد. ارتفاعات پراکنده در سراسر استان به چشم می خورد که بلندترین آنها کوه خورموج با ارتفاع ۱۹۵۰ متر است. سایر ارتفاعات بلند این استان عبارتند از کوه سیاه ۱۶۹۱ متر هفچن ۱۶۰۰ متر، کوه نمک ۱۴۸۵ مترو احمد سلمان ۱۳۹۴ متر.
رودهای مهم استان عبارتند از رودخانه مند موند که از استان فارس سرچشمه می گیرد و طول آن به ۶۸۵ کیلومتر می رسد، دالکی ۱۷۰ کیلومتر دشت پلنگ ۱۴۰ کیلومتر اهرم ۷۰ کیلومتر و رودخانه باغان به طول ۶۵ کیلومتر.

از نظر آب و هوا استان بوشهر یکی از نواحی گرم و مرطوب محسوب می شود. آب و هوای آن در نوار ساحلی گرم و مرطوب و در نواحی داخلی گرم و خشک و صحرایی است. در این استان تقریباً دو فصل زمستان نسبتاً خنک و تابستان گرم و خشک و طولانی وجود دارد و فصل های بهار و پاییز در این استان زودگذر است.

شبکه ارتباطات و حمل و نقل هوایی دریایی و جاده ای از این استان به سایر مناطق و کشورهای همسایه از اهمیت ویژه ای برخوردار است. بزرگراه بندر بوشهر به شیراز، که از بوشهر تا دالکی و از شیراز تا دشت ارژن ساخته شده و بقیه مسیر در حال تعریض است، پرترددترین راه دسترسی به استان است. علاوه بر این مسیر بوشهر بندر عباس که از بوشهر تا عسلویه و از بندر عباس تا بندر لنگه بزرگراه شده است نیز حجم زیادی از رفت و آمد را به خود اختصاص می دهد. همچنین ارتباط بوشهر با استان خوزستان نیز از طریق مسیر بندر دیلم هندیجان ماهشهر و ... انجام می شود.
فرودگاه بوشهر در سال ۱۳۴۰ تاسیس گردیده و امروزه به صورت فرودگاه بین المللی فعالیت دارد که حاصل آن پروازهای هفتگی و روزانه به کشورهای همسایه است. علاوه بر این در پی افزایش همه جانبه توسعه اقتصادی در منطقه در سال ۱۳۸۴ فرودگاه بین المللی عسلویه تأسیس گردید.
راه آهن مرودشت فیروزآباد بوشهر که از اهرم شاخه ای به سمت عسلویه دارد نیز در دست ساخت است و با تکمیل آن امکان دسترسی به استان بسیار سهل تر خواهد بود. اسکله مسافرتی والفجر در بوشهر نیز به جابجایی مسافر و بار بین استان و کشورهای حاشیه خلیج فارس می پردازد.

وجود آثار تاریخی همچون ریشهر، سیراف و کاخ بردک سیاه، جاذبه های طبیعی چون سواحل بکر و زیبای خلیج فارس، آبشار فاریاب و آبشار زیر راه و مناطق حفاظت شده مانند : منطقه حفاظت شده مانند : پارک ملی دریایی دیر-نخیلو، پارک ملی نای بند و پناهگاه حیات وحش خارک همه و همه جاذبه هایی است که موجب می شود هم همه ساله مسافران زیادی به این استان سرازیر شده و مردمان خونگرم آن پذیرای آنان باشند.

مهمترین صنایع دستی استان شامل گبه (برجسته ترین صنعت دستی و خانگی در استان بوشهر) گلیم قالی و قالیچه حصیر بافی، سوزن دوزی، گرگور بافی (یکی از وسایل صید ماهی) سفالگری، ساخت اشیاء تزئینی به وسیله صدف، معرق و صنایع چوب (ساخت ماکت انواع لنج و کشتی) جاجیم گیوه، مشک؛ لنج سازی و نمد مالی است.
سوغات استان عبارت است از انواع ماهی های خلیج فارس، میگو، خرما، ارده، مسقطی، حوارشی.

به علت نزدیکی به دریا و صید فراوان ماهی و میگو در این استان بیشتر غذاهای محلی به خصوص در شهرهای ساحلی با ماهی و میگو درست می شوند و دشت نشینان بیشتر از گندم و لبنیات برای تهیه غذا استفاده می کنند. قلیه ماهی، قلیه میگو، کباب میگو، ماهی شکم پر، تنداز ماهی، گمنه یاللک، ماهی شور پلو، آبگوشت ماهی، حواری ماهی، دم پخت ماهی (لخلاخ) و دم پخت میگو از جمله غذاهای رایج در استان بوشهر است.